POLSKA AKADEMIA NAUK | INSTYTUT JĘZYKA POLSKIEGO
ELEKTRONICZNY SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I XVIII WIEKU
znajdź hasła
wtyczki wyszukiwania dla przeglądarek Firefox i Microsoft Internet Explorer
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O Ó P R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
sposób prezentacji hasła obszerny zwięzły
poprzednie hasło SŁOŃ drukuj obszerny drukuj zwięzły następne hasło SŁOŃCOWY
ARTYKUŁ HASŁOWY W TRAKCIE OPRACOWANIA
Data ostatniej modyfikacji: 29.01.2016
SŁOŃCE rzecz. n

Najwcześniejsze poświadczenie: 1632
Formy gramatyczne:
M.słońce
D.słońca
C.słońcu
B.słońce
N.słońcem
Ms.słońcu
1. »ciało niebieskie będące głównym źródłem światła i ciepła docierającego do Ziemi«:
2. »promienie, światło słoneczne«:
przen. przenośnie:
  • Słonce iest dobra Sława ktorego promienie Rozganiaią w Człowieku wszelkie gnusne Cienie Kto się do Sławy bierze iako w Słoncu chodzi. PasPam 269v
Związki wyrazowe nieprzyporządkowane do znaczeń
przys. przysłowia, sentencje, skrzydlate słowa:
przys.
  • Musiáło by słońce ináczey chodzić. KnAd 737.
przys.
  • Jédno słońcé dość ná niébié. Pánowánie towárzyszá nié lubi/ nié cierpi. KnAd 316.
przys.
  • aleć to w słońce patrzeć nietoperzowi. wie will die Eule in die Sonne sehen. le hibou sauroit-il suporter l'éclat du Soleil? T III 1037-1038.
Autor: SPas
wyświetl dyskusję na temat hasła (0 wiadomości)