POLSKA AKADEMIA NAUK | INSTYTUT JĘZYKA POLSKIEGO
ELEKTRONICZNY SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I XVIII WIEKU
znajdź hasła
wtyczki wyszukiwania dla przeglądarek Firefox i Microsoft Internet Explorer
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O Ó P R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
sposób prezentacji hasła obszerny zwięzły
poprzednie hasło GROMADZKI drukuj obszerny drukuj zwięzły następne hasło GRONKOWATY
ARTYKUŁ HASŁOWY W TRAKCIE OPRACOWANIA
Data ostatniej modyfikacji: 23.03.2009
GROMIĆ czas. ndk
Słowniki: SXVI, Kn, T III, L, SWil, SW, SJP notują
Słownik SStp nie notuje
Formy gramatyczne:
gromić
lp1. os.gromię
3. os.gromi
lm3. os.gromią
lpm3. os.gromił
lmmos3. os.gromili
1. »zadawać komuś porażkę; zwyciężać kogoś«:
Rekcja: kogo, co
przen. przenośnie:
  • ~ Zbroie na niem [Hetmanie Chodkiewiczu] brunatne lasseruią szmelce Kon dzielny pod nogami na iakiem topielce Surowy Neptun gromi, gdy na Morzu szarga Na takiem bure wały swym trozębem targa. PotWoj 79
2. »ganić, karcić kogo; krzyczeć na kogo«:
Rekcja: kogo, co
3. »dokonywanie egzorcyzmów, wypędzanie diabła«:
Rekcja: kogo, co
Patrz zgromić.
Autor: SPas
wyświetl dyskusję na temat hasła (0 wiadomości)