POLSKA AKADEMIA NAUK | INSTYTUT JĘZYKA POLSKIEGO
ELEKTRONICZNY SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I XVIII WIEKU
znajdź hasła
wtyczki wyszukiwania dla przeglądarek Firefox i Microsoft Internet Explorer
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O Ó P R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
sposób prezentacji hasła obszerny zwięzły
poprzednie hasło BENEDYKCJA drukuj obszerny drukuj zwięzły następne hasło BENEDYKOWAĆ
ARTYKUŁ HASŁOWY W TRAKCIE OPRACOWANIA
Data ostatniej modyfikacji: 05.01.2009
BENEDYKCYJA rzecz. ż
Słowniki: SXVI, T III, L (XVIII), SWil, SW, SJP notują
Słowniki: SStp, Kn nie notują
Formy gramatyczne:
M.benedykcyja
D.benedykcyi
B.benedykcyją
N.benedykcyją
Ms.benedykcyi || benedykcyjej
B.benedykcyje
N.benedykcyjami
Etymologia:
łac. benedictio
»błogosławieństwo, udzielone komu zwykle przez osobę duchowną lub znajdującą się u władzy osobę świecką, konsekracja, poświęcenie; tu tylko w lm: dobre życzenia«:
troj. ustabilizowane połączenia wyrazowe:
troj. benedykcja rzymska (sz. zm.):
  • – Tamże [pod Warną] poległ Julianus Kardynáł, animuiący Woysko, Rzymską Benedykcyą do batálii. ChmielAteny I II, 350.
  • – Clerus Hiszpański więcey Dobr trzyma, niżeli świeccy Panowie: […] Benedykcya Rzymska, wyprożnione nápełni szkatuły [o subsydiach papieskich na wojny z heretykami]. ChmielAteny I II, 36.
troj. pasterska benedykcyja:
troj. benedykcyja Najświętszego Sakramentu:
Autorzy: DL, WM
wyświetl dyskusję na temat hasła (0 wiadomości)