POLSKA AKADEMIA NAUK | INSTYTUT JĘZYKA POLSKIEGO
ELEKTRONICZNY SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I XVIII WIEKU
znajdź hasła
wtyczki wyszukiwania dla przeglądarek Firefox i Microsoft Internet Explorer
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O Ó P R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
sposób prezentacji hasła obszerny zwięzły
poprzednie hasło APOSTACTWO drukuj obszerny drukuj zwięzły następne hasło APOSTATOWAĆ
ARTYKUŁ HASŁOWY W TRAKCIE OPRACOWANIA
Data ostatniej modyfikacji: 04.06.2014
APOSTATA, APOSTAT rzecz. m
Słowniki: SXVI, L (XVI), SWil, SW, SJP notują
Słowniki: SStp, Kn, T III nie notują
Formy gramatyczne:
M.apostata || apostat
D.apostaty
C.apostacie
B.apostatę
N.apostatą
Ms.apostacie
M.apostatowie
D.apostatów
C.apostatom
B.apostaty || apostatów
N.apostatami
Ms.apostatach
Etymologia:
łac. apostata, z gr.
1. »odstępca od wiary, religii; duchowny po wyższych święceniach lub zakonnik po ślubach wieczystych, który opuścił stan duchowny«:
troj. ustabilizowane połączenia wyrazowe:
troj. Julian(us) Apostata (sz. zm.):
  • Iulian Apostata woiuiąc z Persami/ niebieską włocznią zamordowany iest. BirkEgz 5.
  • – Czytay o Julianie Cesarzu Apostacie historią kościelną. WisCzar 115.
  • Julianus Apostata Cesarz te Miasto [Damaszek] nazwał Urbem Jovis. ChmielAteny II 509.
2. »buntownik, zdrajca«:
Autorzy: WM, KS
wyświetl dyskusję na temat hasła (0 wiadomości)