POLSKA AKADEMIA NAUK | INSTYTUT JĘZYKA POLSKIEGO
ELEKTRONICZNY SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I XVIII WIEKU
znajdź hasła
wtyczki wyszukiwania dla przeglądarek Firefox i Microsoft Internet Explorer
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O Ó P R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
sposób prezentacji hasła obszerny zwięzły
poprzednie hasło NAMIENIONY drukuj obszerny drukuj zwięzły następne hasło NAMIĘĆ
ARTYKUŁ HASŁOWY W TRAKCIE OPRACOWANIA
Data ostatniej modyfikacji: 23.09.2014
NAMIESTNIK, NAMIEŚNIK rzecz. m

Najwcześniejsze poświadczenie: 1656-1688
Formy gramatyczne:
M.namieśnik
D.namieśnika
N.namieśnikiem
1. »sprawujący władzę w czyim imieniu, zastępca, pełnomocnik; zastępca porucznika w jeździe polskiego autoramentu«:
troj. ustabilizowane połączenia wyrazowe:
troj. namiestnik burmistrzowy, burmistrzów namiestnik:
2. »ten, który idzie w czyje ślady, naśladowca«:
Związki wyrazowe nieprzyporządkowane do znaczeń
fraz. związki frazeologiczne:
fraz. namiestnik boży:
Autor: SPas
wyświetl dyskusję na temat hasła (0 wiadomości)