POLSKA AKADEMIA NAUK | INSTYTUT JĘZYKA POLSKIEGO
ELEKTRONICZNY SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I XVIII WIEKU
znajdź hasła
wtyczki wyszukiwania dla przeglądarek Firefox i Microsoft Internet Explorer
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O Ó P R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
sposób prezentacji hasła obszerny zwięzły
poprzednie hasło BŁĄKACZ drukuj obszerny drukuj zwięzły następne hasło BŁĄKAĆ SIĘ
ARTYKUŁ HASŁOWY W TRAKCIE OPRACOWANIA
Data ostatniej modyfikacji: 24.02.2016
BŁĄKAĆ czas. ndk
Słowniki: SStp, T III, L (bez cyt.), SWil, SW, SJP notują
Słowniki: SXVI, Kn nie notują
Formy gramatyczne:
błąkać
błąkając
»chodzić nie mogąc znaleźć drogi, wyjścia; chodzić bez celu, wałęsać się, tułać się, kluczyć«:
troj. ustabilizowane połączenia wyrazowe:
troj. [Gwiazda] błąkająca || gwiazda błąkająca się:

*BŁĄKAJĄCY
im. przym. czyn.
Formy gramatyczne:
lpst. równyB.mbłąkającego
żbłąkającą
lmst. równyM.nmosbłąkające
1. »chodzić nie mogąc znaleźć drogi, wyjścia; chodzić bez celu, wałęsać się, tułać się«:
  • – [Józef] w Hebron poszedł prosto ku sychemu Błąkającego człek potkał na roli A o Braci się swych pytaiącemu Gdzie należało radził iść powoli. ChrośJóz I, 44. ChrośJóz I, 44.
2.
3.
4.
5.
6.
Autor: WM
wyświetl dyskusję na temat hasła (0 wiadomości)