POLSKA AKADEMIA NAUK | INSTYTUT JĘZYKA POLSKIEGO
ELEKTRONICZNY SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I XVIII WIEKU
znajdź hasła
wtyczki wyszukiwania dla przeglądarek Firefox i Microsoft Internet Explorer
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O Ó P R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
sposób prezentacji hasła obszerny zwięzły
poprzednie hasło BURZTYN drukuj obszerny drukuj zwięzły następne hasło BURZYĆ
ARTYKUŁ HASŁOWY W TRAKCIE OPRACOWANIA
Data ostatniej modyfikacji: 02.06.2011
BURZYCIEL rzecz. m
Słowniki: SXVI, Kn, T III, L (XVI-XVIII), SWil, SW, SJP notują
Słownik SStp nie notuje
Formy gramatyczne:
M.burzyciel
D.burzyciela
N.burzycielem
Ms.burzycielu
M.burzyciele
Etymologia:
1. »ten, kto burzy, niszczy, pustoszy co, występuje przeciw komu, czemu, zwalcza kogo co, pogromca, zdobywca, zwycięzca«:
2. wojsk. »machina wojenna do burzenia murów, taran«:
Autor: WM
wyświetl dyskusję na temat hasła (0 wiadomości)