POLSKA AKADEMIA NAUK | INSTYTUT JĘZYKA POLSKIEGO
ELEKTRONICZNY SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I XVIII WIEKU
znajdź hasła
wtyczki wyszukiwania dla przeglądarek Firefox i Microsoft Internet Explorer
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O Ó P R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
sposób prezentacji hasła obszerny zwięzły
poprzednie hasło FORTUGAŁA drukuj obszerny drukuj zwięzły następne hasło FORTUNARZ
ARTYKUŁ HASŁOWY W TRAKCIE OPRACOWANIA
Data ostatniej modyfikacji: 17.01.2010
FORTUNA rzecz. ż
Słowniki: L, SWil, SW, SJP notują
Słowniki: SStp, SXVI (?), Kn (?), T III (?) nie notują
Najwcześniejsze poświadczenie: 0
Formy gramatyczne:
M.fortuna
D.fortuny
B.fortunę
N.fortuną
Ms.fortunie
M.fortuny
D.fortun
Etymologia:
łac. fortuna
1. »los, dola«:
2. »dobry los, szczęście, pomyślność, powodzenie«:
3. »bogactwa, majątek, zwłaszcza majątek ziemski, dobra«:
Związki wyrazowe nieprzyporządkowane do znaczeń
przys. przysłowia, sentencje, skrzydlate słowa:
przys.
  • Lepszá záwsze iest Niska z Cnotą chata. Niż Wysoki z Fortuną Pałac. LubSŁapAdw 107.

FORTUNA
mit. nazwa własna »w starożytnym Rzymie: bogini losu«
Autor: SPas
wyświetl dyskusję na temat hasła (0 wiadomości)