POLSKA AKADEMIA NAUK | INSTYTUT JĘZYKA POLSKIEGO
ELEKTRONICZNY SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I XVIII WIEKU
znajdź hasła
wtyczki wyszukiwania dla przeglądarek Firefox i Microsoft Internet Explorer
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O Ó P R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
sposób prezentacji hasła obszerny zwięzły
poprzednie hasło BONT drukuj obszerny drukuj zwięzły następne hasło BONTOWAĆ SIĘ
ARTYKUŁ HASŁOWY W TRAKCIE OPRACOWANIA
Data ostatniej modyfikacji: 24.02.2016
BUNTOWAĆ czas. ndk
Warianty fonetyczne: BUNTOWAĆ, *BONTOWAĆ
Słowniki: SXVI, Kn, T III, L (XVIII), SWil, SW, SJP notują
Słownik SStp nie notuje
Formy gramatyczne:
buntować
lp1. os.buntuję
3. os.buntuje || bontuje
lm3. os.buntują
lpm3. os.buntował
ż3. os.buntowała
lmmos3. os.buntowali
nmos3. os.buntowały
lpm3. os.będzie buntował
buntując || bontując
buntowano
1. »namawiać, podburzać, podżegać do buntu, sprzeciwu, oporu«:
Rekcja: kogo co, kogo na kogo na co, kogo co przeciw komu, kogo do czego; bez rekcji
2. przen. »budować moralnie, pobudzać, zachęcać do stawania się lepszym«:
Rekcja: kogo

*BUNTUJĄCY
im. przym. czyn.
Formy gramatyczne:
lmst. równyB.nmosbuntujące
»namawiać, podburzać, podżegać do buntu, sprzeciwu«:
  • – Posłał [kardynał Richelieu] przez niego [swojego zausznika] pewne liksty do Anglyi buntujące niektorych Panow Angielskich. HistŚwież 110.
Autor: WM
wyświetl dyskusję na temat hasła (0 wiadomości)