POLSKA AKADEMIA NAUK | INSTYTUT JĘZYKA POLSKIEGO
ELEKTRONICZNY SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I XVIII WIEKU
znajdź hasła
wtyczki wyszukiwania dla przeglądarek Firefox i Microsoft Internet Explorer
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O Ó P R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
sposób prezentacji hasła obszerny zwięzły
poprzednie hasło ANTYDATA drukuj obszerny drukuj zwięzły następne hasło ANTYDOTUM
ARTYKUŁ HASŁOWY W TRAKCIE OPRACOWANIA
Data ostatniej modyfikacji: 29.10.2014
ANTYDOT rzecz. m
Słowniki: L (XVII), SWil, SW, SJP notują
Słowniki: SStp, SXVI, Kn, T III nie notują
Najwcześniejsze poświadczenie: 1613
Formy gramatyczne:
M.antydot
D.antydotu
B.antydot
N.antydotem
Ms.antydocie
M.antydoty
N.antydotami
Etymologia:
łac. antidotum, z gr.
1. med. »lekarstwo, zwłaszcza przeciw truciznom, jadom, odtrutka«:
przen. przenośnie:
  • – Jeśli jednak ten sposób ma być pożyteczny, niech się fortel przemienia w antydot skuteczny. HugLacPrag 25
  • – Precz precz wszyscy Lekarze precz Apteki bo tu, Tylko z Samego Nieba, trzeba Antidotu. PotPer 27v
  • – To są zbawienne plastry, antydoty [o pokucie]. ChrośZbiór C3
  • – To przecie antidotem mają ludzie pewnym: Rzemieniem, albo twardym przycierać jej drewnem [o złej żonie]. PotFraszBrück I I, 486
2. »dzieło wyrażające krytykę czego«:
Patrz *ANTYDOTUM.
Autorka: KS
wyświetl dyskusję na temat hasła (0 wiadomości)