POLSKA AKADEMIA NAUK | INSTYTUT JĘZYKA POLSKIEGO
ELEKTRONICZNY SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I XVIII WIEKU
znajdź hasła
wtyczki wyszukiwania dla przeglądarek Firefox i Microsoft Internet Explorer
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O Ó P R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
sposób prezentacji hasła obszerny zwięzły
poprzednie hasło BURMISTROWSKI drukuj obszerny drukuj zwięzły następne hasło BURMISTRZOSTWO
ARTYKUŁ HASŁOWY W TRAKCIE OPRACOWANIA
Data ostatniej modyfikacji: 28.09.2015
BURMISTRZ rzecz. m
Warianty fonetyczne: BURMISTRZ, BORMISTRZ, *BUŁMISTR, *BURMISTR

Najwcześniejsze poświadczenie: 1612
Formy gramatyczne:
M.burmistrz || bormistrz
D.burmistrza
C.burmistrzowi || bułmistrowi || burmistrowi
B.burmistrza
N.burmistrzem || bormistrzem
W.burmistrzu
M.burmistrzowie
burmistrze
D.burmistrzów
C.burmistrzom
B.burmistrzów
burmistrze
Ms.burmistrzach
W.burmistrze
Etymologia:
niem. Bürgermeister
1. »najwyższy urzędnik miejski sprawujący władzę administracyjną, policyjną i sądową«:
przys. przysłowia, sentencje, skrzydlate słowa:
przys.
  • – Niémász téraz Stánisłáwow. Nié wiélé téraz tákich Stánisłáwow/ ábo Biskupow/ Zołnierzow/ Oycow/ Studentow/ Burmistrzow. KnAd 614.
przys.
  • – W wiliią śmierci szczęście go potkało/ Stárostą/ Burmistrzem/ etc został. Grób ozdobił. Ná nagrobék piękny zárobił. KnAd 1273.
2. »konsul w starożytnym Rzymie«:
1 a. 2:
Związki wyrazowe niejednoznaczne względem znaczeń
troj. ustabilizowane połączenia wyrazowe:
troj. burmistrz stary:
Autor: WM
wyświetl dyskusję na temat hasła (0 wiadomości)