POLSKA AKADEMIA NAUK | INSTYTUT JĘZYKA POLSKIEGO
ELEKTRONICZNY SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I XVIII WIEKU
znajdź hasła
wtyczki wyszukiwania dla przeglądarek Firefox i Microsoft Internet Explorer
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O Ó P R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
sposób prezentacji hasła obszerny zwięzły
poprzednie hasło BUNTOWNIE drukuj obszerny drukuj zwięzły następne hasło BUNTOWNY
ARTYKUŁ HASŁOWY W TRAKCIE OPRACOWANIA
Data ostatniej modyfikacji: 28.05.2012
BUNTOWNIK rzecz. m
Słowniki: SXVI, Kn, T III, L (XVIII), SWil, SW, SJP notują
Słownik SStp nie notuje
Formy gramatyczne:
M.buntownik
C.buntownikowi
B.buntownika
N.buntownikiem
W.buntowniku
M.uż. osob.buntownicy
uż. nosob.buntowniki
D.buntowników
C.buntownikom
B.uż. osob.buntowników
uż. nosob.buntowniki
N.buntownikami
buntowniki
Ms.buntownikach
»człowiek występujący przeciwko władzy, ustalonemu prawu, porządkowi lub tradycji, uczestnik spisku, wichrzyciel«:
przys. przysłowia, sentencje, skrzydlate słowa:
przys.
  • Buntownik rad strászy, poki się nie zboi. FredPrzysł C4v.
przen. przenośnie:
  • – Uznáły zmysły, że Duszy podległe, Wracaią do niey buntowniki zbiegłe. DrużZbiór 420
Autor: WM
wyświetl dyskusję na temat hasła (0 wiadomości)