Słownik XVII wieku

Słowniki:
L (bez cyt.), SWil, SW, SJP notują
SStp, SXVI, Kn, T III nie notują

Formy: lp M. apostrof; B. uż. nżyw. apostrof

Etymologia: <łac. apostrophus, z gr.>

Znaczenia:

jęz. »Znak graficzny (') stosowany w pisowni języków obcych (np. francuskiego) na miejscu pominiętej (ulegającej elizji) samogłoski przed innym wyrazem zaczynającym się od samogłoski.«: Czwartą kryskę zowią ápostrof, który się kłádzie przy różnych literách miásto odrzucónych wokal [...]. MalGram 11. Náostátek wiedźiéć należy, że w ártykule la [a] ginie, ále się miásto niego pisze apostrof, kiedy nástępuie wokálá náp. "l’obéissance" posłuszeństwo, "l' utilite", pożytek. MalGram 13. Nie ápostrofuie się [litery "i"] nigdzie, to iest nie odcina, tylko w pártykule "si" przed zaimkámi "il ils". á w tęn czás sie zá niego pisze ápostrof ták "s' il". MalGram 17.