W TRAKCIE OPRACOWANIA Data ostatniej modyfikacji: 03.09.2026
*CZCZYĆ SIĘ czas. niewł. dk/ndk
Słowniki:
SXVI (w in. zn.), L, SWilpod: cklić się, cnić się notują
SStp, Kn, T III, SW, SJP nie notują
Formy: cz. przy. pr./cz. ter. 3. os. l. poj.
Znaczenia:
1. »odczuwać mdłości lub pustkę w żołądku; mdlić kogo«:
Rekcja: komu
Jeszcze rychlej do sąsiedniej komory zabłądzi, A nazajutrz nie pamięta, komu co wyrządzi. Skoro wstanie, w łeb się skrobie, czczy się mu, szczka, spluwa, Pierza w łeb pełno nawiązło, opak się obuwa. WychWieś 32. Szlachcic jeden, z dochodem swojego się zbioru Nie rachując, dał syna na służbę do dworu. Ale gdy na postawę nie stawało wątku, Czczy się często staremu ojcu na żołądku. Nie nastarczy pieniędzy, choć przymiera głodu. PotFrasz2Kuk II 283.
2.przen. »dręczyć się, martwić się czymś«:
Rekcja: komu
Lecz do rzeczy: i prosto z wezyrem do szopy, Kędy z kaffą trzebień on gorące ukropy Dla Osmana w złocistej roztwarza farforze; Snadź mu się czczy, że mu się nic po szwie nie porze. PotWoj1924 250.
[więcej cytatów w Korpusie Barokowym]
Autorka: JM