Słownik XVII wieku

Słowniki:
T, L (XVIII), SWil, SW, SJP notują
SStp, SXVI, Kn nie notują

Najwcześniejsze poświadczenie: 1731

Formy: lp M. fanfaron; D. fanfarona; N. fanfaronem

Etymologia: <fr. fanfaron>

Znaczenia:

»człowiek pyszny, zarozumiały, mający tendencję do chełpienia się, przechwalania się«: Nieboy śię nigdy człecze Fanfarona, U ktorego to gęba otworzona, Zawsze co pieie, nie wiele dokaże, Ale na kota miey oko i straże, Co śię zda łaśić pod pokrywką świętą, A ma chęć szkodźić po ćichu przeklętą. JabłEzop 20. Fanfaron. Prahler, Großsprecher. fanfaron; faux brave. T III 331. [...] pluska w oczy każdemu, żeby go okrzyknęli śmiałym; w słowach krew wiadrami rozlewa, z ostatniey koszuli się wyzuwa dla oyczyzny, żeby był mianym za naygorliwszego. Owo zgoła iest to czasopsuy nieznośny, iest to zawada wszelkiemu dobru, iest to fanfaron osunięty hasłem Patryotyzmu, ale nie Patryota, takim iest zaiście Popularysta z miłości własney. CzartAKDef 148. Z Apollinowey niech tam kto czeladzi Na myśl i słowa nie zwykłe się sadzi. Y tym się cieszy; ia zaś kontent, bylem[!] Choć nie wytwornym rzecz swą odbył stylem, Nie pragnąc w taki sposób bydź uczonem: Bym Literackim miał bydź Fanfaronem. MinZbiór 67.