Słownik XVII wieku

Słowniki:
nie notują

Najwcześniejsze poświadczenie: 1601-1616

Formy: bezok. fortunić; ~ cz. ter. lp 3. os. fortuni; lm 3. os. fortunią; ~ cz. prze. lp m 3. os. fortunieł // fortunił; ż 3. os. fortuniła

Znaczenia:

hasło w opracowaniu - nie podano jeszcze definicjiW czym Pan Bóg staranie ichm. usielne tak fortunić raczył, że na odprawę pomienionego żołnierza inflanckiego podług uchwały sejmowej zgodnie pozwolili [...]. AktaPozn I/1 386. Pana Boga ja prosić nie przestanę, aby fortunieł rady wm. AktaPozn I/1 483. [...] wierzyli/ iákby nád wszelákim rodzáiem bestiy miáłá być iedná gwiazdá/ ktorą oni chwalili; iesliż bestia byłá domowa/ żeby ie záchowáłá y fortuniłá; iesliż sroga ábo iádowita/ żeby ich od niey strzegłá y broniłá. BotŁęczRel V 3. Sprawy jego niechaj mu się fortunią A złe, przeciwne niech od niego stronią. WychWieś 27. Wszytko to dla tego czynią/ áby im Bog w ich Hándlách fortunił [...]. AnzObjWaś 61. Niechay ćię Bog fortuni do Syná choć w roku/ Co rzeczem? KochProżnLir 209. Tu Arsidas: Bog ktory krągiem świáta włada Y rátuie: kto w niem swe nádźieie pokłada, Niechay y nam fortuni dźisieysze krádźieży; BarPotArg1697 52. Więc Athat wezwie Eunucha Krolowa, Ktorego iey Krol dał był do posługi, Y roskaze mu bespiecznie w te słowa, Jdz mi co prędzey á kto z tobą drugi, Do Mardochaea: gdziekolwiek się chowa Pytay dla czego tych lez toczy strugi, W czym go tak złosny wyrok nie fortuni, Ze się w popiele wala chodzi w guni. ChrośAm D3. : Y cożmi wadźić może iż się przećiw iemu pokusze/ owo mi Pán Bog pomoze iż go źábiię/ á ieśli mię to chybi á on mię poima/ mam nádźieię iż to poimánie moie/ może mi się ż fortunić; iż tá moiá śmiáłość/ może mi u Pánny bydź za Rycerstwo policzona/ HistOt D5v. ZOłdán od Páryża názad ćiągnąć iuż woyny nic nie pragnąc/ bo się mu źle z fortuniło/ á iż ták wielu ludu wybornego potráćiwszy/ nie doszedł czego żądał. HistOt H5v.