Słownik XVII wieku

Słowniki:
SXVI, L (XVII), SWil, SW, SJP notują
SStp, Kn, T nie notują

Formy: bezok. fulminować; ~ cz. ter. lp 3. os. fulminuje; ~ cz. prze. lp m 3. os. fulminował

Etymologia: <łac. fulmino, are>

Znaczenia:

1. znaczenie zrekonstruowane »o piorunach: grzmieć, uderzać«

◼ Przenośnie: ◼ Odmieniwszy Nieprzyiaciel pierwszą swoie/ Operátią/ pocżął okropńie Fulminowáć/ y bombámi y Kámieniámi ciskáć/ ná Contragardę/ St. Stephana/ ták zesmy tám ná ten czás nieco ránnych pozyskáli. PoczKról 84. ◼ Słońcámi iesteśćie Monárchowie świátá, nie wyćiągayćiesz tłustośći y átomow de gleba poddánych wászych, z ktorychbyśćie ogniste formuiąc pioruny, mieli okrutnie fulminowáć, ále łáskáwym przyświecáiąc bez okopcenia promieniem, z niemi wszelką certuyćie benewolencyą, gdyż plus Regem decet clementia quàm rigor. ReklZasł F.

2. »besztać, łajać, urągać«:

Rekcja: na kogo

Im P. Ryłło poczoł fulminowac u szczypliwemi namiesnika słowy traktowac [...]. SapANot 240. Fulminuie y ná dźiśieyszych stroiśiow Miodopłynny Doktor Bernard Swięty quid superbis terra et cinis? z czego się tu chełpić? z czego wynośić? co prętko popiołem będźie. ReklZasł Dv. Gdy zatem wstąpił do księcia koniuszego, tedy książę koniuszy fulminował na grafa Bryla i oświadczył się z tym przed starostą daugowskim, że z tego nieukontentowania chce nawet koniuszostwo lit. rezygnować. MatDiar 534. Luboć tego wojskowi nie barzo obawiali się, bo wielka dobroć tegoż księcia hetmana nikomu straszna nie była, oprócz tego albowiem, co mógł słowami fulminować, nikogo ostro nie sądził. MatDiar 647. A w swej Zgodzie, jako zgodnie Wiary broni, gani zbrodnie, Wyliczywszy złe kacerze, Fulminuje na nich szczerze. KochProżnLirSok 537.