Słownik XVII wieku

Słowniki:
L (XVI-XVIII), SW notują
SStp, SXVI, Kn, T, SWil, SJP nie notują

Formy: bezok. furiować się; ~ cz. ter. lp 2. os. furiuiesz się; 3. os. furiuie się; ~ cz. prze. lp m 3. os. furiował się; ~ im. wsp. furiując się

Znaczenia:

»wpadać w gniew, wściekłość, złościć się«: Furiował się y gniewał y pieczec kładł impotens sui. OpalKListy 354. [...] sołtys Szostaczek przyjechawszy z biskupizny i z ojczenkiem śnietnickim, a ujaszkiem żony jego, i przyszliż synowie Łabowskiego Iwana do tegoż Szostaczka do domu i poczęli na tegoż naprzód ojczenka śnietnickiego przemawiać i furiować się. KsKlim 384. [...] ieszcze furyiuiesz się i nádymasz [...]. MłodzKaz I, 312. Záżył drugiego kunsztu, począł się furyiowáć: Náiácháliśćie mię tu, w-Páństwo moie wtárgnęliśćie, nogá was tu nie uydźie. MłodzKaz IV, 429. kto się furyiuie ná Piłatá kto się ná niego groźi? szmátłáctwo żydowskie. MłodzKaz III, 467. [...] przychodzi do mnie iakiś Kawaler grubian, ktory gwałtem mi chciał odiąć tę zbroię. ktorą miałem na koniu uwiązaną, to iest tę ktorą Kawaler zwycięzył Tyranow, ia naypierwey prosiłem go aby iey niebrał, ale on tym bardziey furyiuiąc się dobył szabli chcąc mię ranić [...]. MarGMinKol Rv.

◼ Przenośnie: ◼ [...] 7. Lutego/ znáć dano z Rzymu/ że dotąd Gorá/ popiołem/ y vstáwicznemi dymy/ furiowáć się nie prżestáłá/ nic więcey nie przydawszy. SzemZapał E2.