W TRAKCIE OPRACOWANIA Data ostatniej modyfikacji: 19.03.2026
KADUK rzecz. m
Słowniki:
SXVI, Kn, T, L, SWil, SW, SJP notują
SStp nie notują
Formy: ? kaduka; ~ lp M. m kaduk; D. m kaduka; C. m kadukowi; N. m kadukiem; Ms. m kaduku; ~ lm M. m kaduki; D. m kaduków; B. m uż. nosob. kaduki; N. m kadukami; Ms. m kadukach
Etymologia: <łac. caducus 'mający upaść, bezpański'>
Znaczenia:
1. »majątek, który po bezpotomnej śmierci właściciela przechodził na własność panującego«: Kaduki rozdaiecie y Maietnosci bez Sądu odbieracie. PasPam 195.
Ustabilizowane połączenia wyrazowe: kaduk ariański:
2. »udar słoneczny u koni; słonecznica, słonecznik«: O Słoneczniku ábo o káduku. Rozdział 7. SLonecznik ábo káduk iest/ kiedy koń idąc w drodze/ ábo stoiąc ná mieyscu/ głową pocznie trząść/ oczy wytrzeszczáć/ nogámi tąpáć/ y wszytkim ćiáłem ták drżeć/ że áż ná źiemię vpádnie/ nogi wszytkie rośćiąga/ y wszytek się miece/ á czásem też y piáná mu z nozdrzá y z gęby płynie/ tá chorobá nie tylko iest szkodliwa sámemu bydlęćiu/ ále y ieźdźcowi niebespieczna czásu potrzeby iákiey ábo drogi prędkiey: temu tedy zábiegáiąc: Naprzod skoro to ná koniá przypádnie/ możeli ták prędko dopaść/ záláć mu oczy wodą [...]. DorHip II Miiijv.
[więcej cytatów w Korpusie Barokowym]
Autorzy: SPas, KK