Słownik XVII wieku

Słowniki:
Kn, L (XVII), SWil (pod Ofuknąć), SW (pod Ofuknąć) notują
SStp, SXVI, T, SJP nie notują

Najwcześniejsze poświadczenie: 1601-1620

Formy: bezok. ofuknąć się; ~ cz. prze. lp m 3. os. ofuknął się; lm mos 3. os. ofuknęli się; ~ im. uprz. ofuknąwszy się

Znaczenia:

»odpowiedzieć komuś z gniewem, obruszyć się, oburzyć się«:

Rekcja: na kogo

[...] i o tego Pacholika ofuknoł się na mię [...]. MasDiar 134. To wyrzekłszy, na mię się ofuknął, twarz mi kwaśną pokazał [...]. SaadiOtwSGul 227. Ofuknąć śię ná kogo/ v. Obrzucam śię. Kn 614. Ofuknąć się ná kogo/ v. Obruszam się. SzyrDict 257. Y gdy go o vrodzenie iego pytał Philip święty [...] Ofuknął się Pan Zbáwićiel ná niego [...]. StarKaz 308. Ale tym ieszcze stálszy ánimusz y vfność w Pánu pokładáiąc/ ofuknął się [Job] na żonę swoię/ ktora go do przeklęctwá y złorzeczenia prowádźiłá [...]. StarKaz 578. [...] ofuknąwszysię nań s furiom stemi wypad słowy; „bym był wosobie brata mego, dawno bym ci kazał łep pod nogi położyc, iako traductori i iawnemu zdraicy zakonu naszego. VorLetSkarb 67. Co słysząc panowie koronni wielce się urazili i zaraz się ofuknęli na jmp Zaranka, ale on śmiało replikował prosząc, aby głosu nie tamowali. DiarSejm 202. [...] dlá tegom od niey listu odebrac niechćiáła, y owszem ofuknąwszy się ná nie, słowym ią zgromiła [...]. UrfeRubJanAwan 20. Graf tedy Bryl, lubo zawsze miał tę politykę, że się dla wszystkich choć nieszczerze, ale grzecznie pokazywał, ofuknął się na mnie i rzekł, że: „Nie wiem, czego wm. pan chcesz, kiedy książę kanclerz wszystko, co umówił, dotrzymać słowem ministrowskim przyrzeka.” MatDiar 747.