Słownik XVII wieku

Słowniki:
SW, SJP notują
SStp, SXVI, Kn, T, L, SWil nie notują

Formy: lp M. m przygruby; n przygrube; lm M. nmos przygrube; D. przygrubych

Znaczenia:

1. »mający dość duży przekrój poprzeczny«: Gdy dróty F i G, były tak zbliżoné do siebie, iż się wzaiémnie tykały chociáż przez nie iskra przepuszczoná była, z batteryi maiącéy okrytégo szkła 30 stóp kwadratowych, náymnieyszégo atoli rozrzedzéniá stopnia nie okazało powietrzé zawarté w rurce AB; co nám poznać daie, iż dróty, gdy są przygrubé, náymniéy się nie rozgrzéwaią przez iskrę przepádaiącą. SchnElektr 91.

2. »dość gęsty«: Takowy tedy produkt żołądka, i wnętrzności trawiących, iako trochę przygruby, nie iest powolnym tak łacno, iakby powinien, czynności kanałow; albo też te, niemaią ani dosyć natężenia, ani dosyć mocy, dla naprawy tey wady w pierwszych kanałach; ztąd flegma zalężona przez żołądek, rozłazi się po całym ciele; naybardziey zaś po rurkach, któremi toczą się, humory, osiada, fibry te, są napoione nią i zapchane. KurFSzymańSPrzep 228.

3. »dość duży«: I Xiężyc gdy przygrube okryie záćmienie, Oraz z nim, drobnych gwiazdek blednieią promienie. GośPos 67.

4. »dość prostacki«: Już się był kanclerz płaczem moim zmiękczył, już był łaskawym, ale księżna Sapieżyna kanclerzyna, żona jego, wpadła do pokoju z wielką furią, a jak była i zawziętości wielkiej, i przygrubych manier, zaczęła mię ostatnimi słowami łajać, wrzeszczyć na mnie, tak dalece, że kanclerz, gdy się wtenczas ubierał i zapinał kontusz, ręce mu drżeć poczęły. MatDiar 237.