Słownik XVII wieku

Słowniki:
SStp, SXVI, Kn, T, L (XVI), SWil, SW, SJP notują

Formy: lp M. tasznik; D. taszniku

Znaczenia:

bot. »roślina zielna o białych, drobnych kwiatach oraz liściach w kształcie małych serduszek w górnej części rośliny, dorastająca do pół metra; bursa pastoris«: Tásznik ábo Tászká/ Rozdźiał 124. SyrZiel 1212. Samiec Tásznik wielki/ korzenia iest ćienkiégo/ białégo/ od którego wiele drobnych odnóżek pochodźi: nie głęboko śię w źiemię pusczą. SyrZiel 1212. Wziąć Tászniku 2. grści/ Bábki garść/ pokráiawszy we dżdżowey wodźie warzyć do połowice wywarzenia/ to iest/ áż kwartá zostánie. SyrZiel 1213. Tásznik źiele / tászká / káletki. [...] Bursa pastoris [...] Sanguinaria. Herba cancri [...] Crispula [...] Brassica hirudinis [...] eò quòd sanguinem comesta, perinde ac hirudines ouibus educat, et dysenteriam gignat. Kn 1138. taszka, Tasznik, g. a. {źiele bursa pastoris) Täschel-Kraut. tabouret, bourse à berger. *tasznik źiele, vid. kropidło źiele. T III 2300. Rzodkiew dzika; wyka; Tasznik, lub taszka; maczek; lnica. KniażFol 168.