W TRAKCIE OPRACOWANIA Data ostatniej modyfikacji: 23.02.2016
PARKOT rzecz. m
Słowniki:
SXVI, Kn, T, L (XVI, XVII, XVIII), SWil, SW, SJP notują
SStp nie notują
Formy: lp M. parkot; D. parkotu; N. parkotem; Ms. parkocie
Znaczenia:
»nieprzyjemny zapach powstający od potu a. smród, fetor niektórych zwierząt w okresie godowym«: Smród podpaszny/ v. Párkot. Kn 1034. Párkot/ párk v człowieká [...] Hircus [...] grauis hircus in alis. Virus alarum. Kn 670. Párkotem śmierdzący. Hircosus. SzyrDict 285. Dzieci [...] z Mátkámi się dzielą Odchodząc od nich; ani więcey z wrotu Do gniazdowego nie maią parkotu. ChrośJob 153. Tedy jałowica przemierzła lubieżnym fortelem pod łóżko zasadzona albo gach za piecem jako pies warujący i wylegający, albo pohany Janusz, wygodzie kumina przysposobiony, w nieochędożonym garniturze i parkocie mogą przeładować ordynaryjny gust miłości i zabawy małżeńskiej. MałpaCzłow 262-263. ODEUR [...] Odor [...] ZAPACH wonność [...] Cuchnienie z ust [...] Parkot od potu zwłaszcza z podpachow od niektorych osob: smrod podpaszny. DanKolaDyk II, 308. Polowałem tu w mych polach na zające, gdzie lubo moc wielka ich była, atoli jednak jednegom sam tylko ubił, nie chcąc im w samym parkocie psuć szyki i z mych pól wypędzać. RadziwHDiar 164.
[więcej cytatów w Korpusie Barokowym]
Autor: PK