W TRAKCIE OPRACOWANIA Data ostatniej modyfikacji: 23.05.2007
AWANTURA rzecz. ż
Słowniki:
L (XVIII), SWil, SW, SJP notują
SStp, SXVI, Kn, T nie notują
Najwcześniejsze poświadczenie: 1701-1730
Formy: lp M. awantura; B. awanturę; N. awanturą; ~ lm M. awantury; B. awantury
Etymologia: <fr. avanture>
Znaczenia:
»wydarzenie, przejście, przeżycie, przygoda«: Gdy ią [trucicielkę Afię] na thetatrum wyprowadzaią [...] długo mowiła głosno wszytkie zbrodnie Swoie y tę całą Awanturę powiadając slowami przerazliwemi odstraszając wszytkich od wszetecznych Amorow. HistŚwież 420. Każdy chęć czuje w sobie do wiedzenia Ciekawych rzeczy, jeśli gust w tym mamy, Gdy awantury cudze poznawamy. SkorKotLechBar II 503. Dwie Rewolucye, a raczey awantury to afflixerunt Miasto [Pragę], iedna Hussytow Heretykow Roku 1419. ChmielAteny I II, 226. Awantura nie pomyślna S. Religii za niego [Zygmunta Augusta] trafiła się, że Akademicy [...] poszli do Luterskich stron. ChmielAteny I II, 353.
[więcej cytatów w Korpusie Barokowym]
Autorka: DL