W TRAKCIE OPRACOWANIA Data ostatniej modyfikacji: 12.12.2007
BANKRET rzecz. m
Warianty fonetyczne: BANKRET, BANKRUT, *BANKROT, PANKRUT
Słowniki:
T, L (XVIII), SWil, SW, SJP notują
SStp, SXVI, Kn nie notują
Najwcześniejsze poświadczenie: 1653
Formy: lp M. bankret // bankrut // pankrut; D. bankretu; B. bankrut; N. bankrotem; lm D. bankretów; N. bankrutami
Etymologia: <fr. banqueroute>
Znaczenia:
1. »ten, kto stracił cały majątek, niewypłacalny dłużnik«: Jeśliś kupcem, trzymajże kredyt, bo wiedz o tem, Że do pierwszego razu zostaniesz bankrotem. PotMorKuk III 283. Xze Palatinus Rheni Elektor Sollenniter manifestował-się prz[eciw]ko komplanacij w Grodnie zaszłey Offerendo Se jako wziął Sumę od Krola tak ią Krolowi Odda, Remonstrando przytym ze takowe Actus tylko z Bankrutami dzieią się Zaktoremi Cesarz ImC Instantiales do Krola Wniosł. SapADiar 68. BANQUEROUTIER [...] Decoctor. Conturbator creditorum. Fraudator [...] BANKRET utratnik, marnotrawca, stracony kupiec. DanKolaDyk I, 169.
2. »niewypłacalność dłużnika wobec wierzycieli, upadłość, ruina majątkowa«: O Kupiectwie [...] Banqueroute, Pankrut. PolPar 185. Niech zec fortuny służy wdzięcznosc stała, Bys woney sczęsciu bankretu nieznała. MikSil 160. Bankrutuię; czynię bankrut. banquerottiren. T III 23.
[więcej cytatów w Korpusie Barokowym]
Autorzy: DL, WM