W TRAKCIE OPRACOWANIA Data ostatniej modyfikacji: 09.07.2019
MASZTALERZ rzecz. m
Warianty fonetyczne: MASZTALERZ, MASZTALIRZ, MASTALERZ, MASZTELARZ
Słowniki:
nie notują
Najwcześniejsze poświadczenie: 1643
Formy: lp M. masztalerz // masztalirz // mastalerz; ~ lm M. uż. osob. masztelarze
Etymologia: <czes. ma(r)sztal, z niem. mar(h)stal = stajnia>
Znaczenia:
»starszy stajenny, mający dozór nad stajnią i końmi«: Kawalkator z brodą grecki Jedzie, pod nim koń turecki; Za nim szumne bucefały, Dzielne konie do pochwały, Pod prześcieradłami, w derach Perskich, bogatych kołderach, Wiodą masztelarze grzeczy One kształtne piękne rzeczy; Dla tych stajnia w Pańskim dworze Pod wałem, wielkie podwórze, Bo tu w ziemi nieskończone. JarzGośc 45. Tak więc mastalerz. gdy urodziwego Konia na błoniu zgonić usiłuje, Co zbył munsztuka z siebie pienistego, Stąd koło niego i stąd zaskakuje, Koń przerywa bieg i że w ręce jego Sam się chce podać, rzkomo pokazuje, Ale gdy go już dochodząc chce trzymać, Rączo poskoczy i nie da się imać. OdymWŚwiatBar I 823. Wynidzie do Sieni az mu Masztalerz powieda co u koni spał że ci ludzie co byli pierwey znowu przyszli. PasPam 143. Król mówi: „Nie mogę też komu innemu tego podufać" i położył się Król na materacu, a Matczyński siadł sobie przy drzwiach tego namiotku na taboreciku, który woził masztalirz zawsze w trokach, bo po nim, ile corpulentus, na konia wsiadał. DyakDiar 56.
[więcej cytatów w Korpusie Barokowym]
Autor: SPas