Pobieranie
PL EN
A
B
C
Ć
D
E
F
G
H
I
J
K
L
Ł
M
N
O
Ó
P
R
S
Ś
T
U
V
W
X
Y
Z
Ź
Ż

BLEKOTAĆ

czas. ndk
W TRAKCIE OPRACOWANIA
Warianty fonetyczne: BLEKOTAĆ, BŁEKOTAĆ, BLEGOTAĆ
Notowanie w słownikach

Notowany w słownikach:
SStp (blekotać, blegotać), SXVI (blegotać, blekotać), Kn (blekotać, błekotać), T (blekotać, blegotać), L (blekotać, blegotać; XVI-XVII), SWil (blekotać, blegotać), SW (blekotać, blegotać)

Nienotowany w słownikach:
SJP

Formy gramatyczne
blekotać  
lp 1. os. blekocę   || błekocę   || blegocę  
3. os. blekoce   || błekoce  
lp m 3. os. blekotał  
Znaczenia
1. »niewyraźnie wymawiać, mówić zbyt szybko, niedbale«
  • Blékocę/ nié dobrzé wymawiam słow/ momocę/ Balbutio, cum quadam linguae confusione trepido. Kn 35.
  • Blekocę. Balbutio. SzyrDict 18.
  • BREDOUILLER [...] BLEKOTAC w mowie mowić álbo z trudnością, álbo zbyt prędko. DanKolaDyk I, 229.
  • Blegocę, Blegot, vid. Blekocę. T III 57.
  • Blekocę, [bleko]ce, [bleko]tał. stammeln, lallen. bégaïer, baragoüiner, brédoüiller, gazoüiller. §niemowiątko blekotać i szeplunić poczyna. T III 57.
  • – Momocę [mom]oce [mom]otał, mamocę, blekocę stammeln, lallen. bégaier, brédoüiller. T III 856.
2. »mówić bez sensu, pleść bzdury«
  • Blékocę/ lédá co mowię/ Blatero. Kn 35.
  • – Bredzę/ v. Błékocę/ Baię. Kn 45.
  • Blekotáć/ Blaterare, schwärzen/ plappern. DasHünDict Ppv.
Przysłowia, sentencje, skrzydlate słowa

  • Nie wie głowá co ięzyk blekoce. Dat sine mente sonum. Lingua ne praecurrat mentem. RysProv X, 4.
3. »bulgotać podczas wrzenia«
  • – Ták bywa w gárcu kiedy wodá wrząca Wewnątrz błekoce/ v záwártey dziury Y niemogąc się w sobie zmieścić rącza Wylewa ná brzeg/ y drze się do gury. TasKochGoff 218.
Użycia metajęzykowe
  • - Verba bełkocę, blekocę, chechocę się. WojnaInst 80