Pobieranie
PL EN
A
B
C
Ć
D
E
F
G
H
I
J
K
L
Ł
M
N
O
Ó
P
R
S
Ś
T
U
V
W
X
Y
Z
Ź
Ż

PALACZ

rzecz.
m
W TRAKCIE OPRACOWANIA
Notowanie w słownikach

Notowany w słownikach:
SXVI (co pali w piecach), Kn (co palił trupy, destylator), T (co palił trupy), L (XVII, XVIII), SWil, SW (co palił trupy), SJP

Nienotowany w słownikach:
SStp

Formy gramatyczne
lp M. palacz  
lm M. uż. osob. palacze  
B. uż. osob. palaczów  
Znaczenia
1. »człowiek spalający w ogniu ludzkie zwłoki«
  • Pálácz/ co palił trupy umárłych. Vstor, v. Grubarz. Kn 661.
  • Palacz/ Vstor, Degintoies. SzyrDict 282.
  • – Zemknołem tedy z swey kozackiey Choragwie kilkanascie samego towarzistwa, zeby nieprzyiacielia wlasach latentem odkryli, albo do boiu wybawili, albo Palaczow tych przi ogniach gdzie dla ięzyka zaskoczyli, dawszy im w posiłku dolinę iednom trzi Chorągwie Kozackie. VorLetSkarb 245.
  • – Jako u dawnych byli: Pomywacze do ktorych náleżało zmyć kadzié y ná maścić Trupa [...] Palacze, ci co go według dawnego zwyczaiu palili ná stus [] kładąc. DanKolaDyk I, 399.
2. »rzemieślnik trudniący się wyrobem wódek przez destylowanie«
  • – Wódek pálácz/ Distillarius. Kn 1276.