POLSKA AKADEMIA NAUK | INSTYTUT JĘZYKA POLSKIEGO
ELEKTRONICZNY SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I XVIII WIEKU
znajdź hasła
wtyczki wyszukiwania dla przeglądarek Firefox i Microsoft Internet Explorer
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O Ó P R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
sposób prezentacji hasła obszerny zwięzły
poprzednie hasło ŁUPIĄCY drukuj obszerny drukuj zwięzły następne hasło ŁUPIĆ
ARTYKUŁ HASŁOWY W TRAKCIE OPRACOWANIA
Data ostatniej modyfikacji: 04.03.2016
*ŁUPIĆ SIĘ czas. ndk
Słowniki: SXVI, Kn, T III (w ramach hasła Łupić), L (w cytatach do hasła Łupić, XVII), SWil (w ramach hasła Łupić), SW (w ramach hasła Łupić), SJP (w ramach hasła Łupić) notują
Słownik SStp nie notuje
Formy gramatyczne:
lp3. os.łupi się
lm3. os.łupią się
1. »o drzewie: obłazić z kory, łuszczyć się«:
2. »o zwierzętach: zmieniać okresowo sierść, skórę, upierzenie«
przys. przysłowia, sentencje, skrzydlate słowa:
przys. od przysł.: Głupi sam się ze skóry łupi.
  • – Z dowcipu Lisy chwalą, lecz ten bárdzo głupi, Co ná zimę, ná mroży [!], z Kożucha się łupi Lecie iáko sobie chce, kożuch; ále zimie Nie zwierz, człowiek go czásem, choć w izbie, nie zdeymie A ty opák nieboże, bo pokiś był młody, Miałeś Rysie, Sobole, do ciáłá wygody. PotPocz 111.
3. indyw. »o kobiecie: być niewierną, zdradzać«:

ŁUPIĄCY SIĘ
im. przym. czyn.
Formy gramatyczne:
lpst. równyM.młupiący się
»o korze: odchodząca od drzewa, łuszcząca się; łatwa do oderwania«:
  • – Łupiący się łácno/ łupisty/ łácny do obłupienia [...] Cui cortex est extrabilis. Kn 374.
Autor: WM
wyświetl dyskusję na temat hasła (0 wiadomości)