Pobieranie
PL EN
A
B
C
Ć
D
E
F
G
H
I
J
K
L
Ł
M
N
O
Ó
P
R
S
Ś
T
U
V
W
X
Y
Z
Ź
Ż

BIELEĆ SIĘ

czas. ndk
W TRAKCIE OPRACOWANIA
Notowanie w słownikach

Notowany w słownikach:
SXVI, SJP

Nienotowany w słownikach:
SStp, Kn, T, L, SWil, SW

Formy gramatyczne
lp 3. os. bieleje się  
lm 3. os. bieleją się  
lp ż 3. os. bialała się  
n 3. os. bielało się  
lm nmos 3. os. bielały się  
Znaczenia
1. »być białym, wyglądać, wydawać się białym, bielić się«
  • – Miesiąc [...] Bił z niebá [...] Wiec po poświecié szátá się bieláłá/ A ná szyszaku Tygrys się błyszczáłá. TasKochGoff 162.
  • – W polu Pawła Morsztyna bieleją się kości Dobrego kawalera. MorszZWierszeWir I 473.
  • Curiosum, wiedzieć, że przez morze i teraz znaczna droga bieleje się, którędy aniołowie nieśli domek N. Panny do Loretu [...]. ZawiszaPam 87.
2. »stawać się białym, bieleć«
  • – Tym czásem wrzáło Lekárstwo/ y kipieiąc/ w kotle się bieláło. OvOtwWPrzem 265.
  • – Miedzy wyspámi Bárlowerskiemi, morze ma grunt biały, od ktorego się wody bárzo bieleią nákształt śniegu. AndPiekBoh 140.
  • – Iusz się Niebo bielało, iusz Febus zyczliwy Wywieszszał na Horyzont Purpurowe grzywy WPie[r]wszey się Kawalkacie wali Zefir Gładki Spądzaiąc z Firmamentu bladych Gwiazd ostatki. PotWoj 76.
  • – Po czwarte, gdy się dziąsłá bieleią [to znak, że dziecku wychodzą ząbki]. CompMed 450.
Podhasła

BIELEJĄCY SIĘ


im. przym. czyn.

Formy gramatyczne
lp M. m bielejący się  
B. ż bielejącą się  
lm D. bielejących się  
Najwcześniejsze poświadczenie:
1644
Znaczenia
»biały, wydający się białym«
  • – Y ták nie dźiw/ że owo poszło w codźienne przysłowie/ iż widząc siwiznę się ná kim bieleiącą/ pospolicie mowimy/ Wielkie szczęście człowieká tego/ że doczekał siwizny. WojszOr 289.
  • BLANCHASTRE [...] BIAŁAWY, bieleiący się. DanKolaDyk I, 200.
  • – ALPES są GORY Włoskie, Państwo te od Niemieckiego Państwa iak Murem otaczaiące. Rzeczone od Sabińskiego słowa Alpom, co iedno znaczy, co u Łacinnikow Album, alias od bieleiących się śniegow ustawnie na nich leżących Imie swoie bierą: albo od Francuskiego Starożytnego ięzyka, w ktorym Alpes sonat wysokie gory. ChmielAteny I 543.