Pobieranie
PL EN
A
B
C
Ć
D
E
F
G
H
I
J
K
L
Ł
M
N
O
Ó
P
R
S
Ś
T
U
V
W
X
Y
Z
Ź
Ż

MASZTALERZ

rzecz.
m
W TRAKCIE OPRACOWANIA
Warianty fonetyczne: MASZTALERZ, MASZTALIRZ, MASTALERZ, MASZTELARZ
Notowanie w słownikach
Słowniki nie notują
Najwcześniejsze poświadczenie: 1643
Formy gramatyczne
liczba pojedyncza
M.   masztalerz ||   masztalirz ||   mastalerz
liczba mnoga
M. uż. osob.   masztelarze
Etymologia
czes. ma(r)sztal, z niem. mar(h)stal = stajnia
Znaczenia
»starszy stajenny, mający dozór nad stajnią i końmi«
  • – Kawalkator z brodą grecki Jedzie, pod nim koń turecki; Za nim szumne bucefały, Dzielne konie do pochwały, Pod prześcieradłami, w derach Perskich, bogatych kołderach, Wiodą masztelarze grzeczy One kształtne piękne rzeczy; Dla tych stajnia w Pańskim dworze Pod wałem, wielkie podwórze, Bo tu w ziemi nieskończone. JarzGośc 45.
  • – Tak więc mastalerz. gdy urodziwego Konia na błoniu zgonić usiłuje, Co zbył munsztuka z siebie pienistego, Stąd koło niego i stąd zaskakuje, Koń przerywa bieg i że w ręce jego Sam się chce podać, rzkomo pokazuje, Ale gdy go już dochodząc chce trzymać, Rączo poskoczy i nie da się imać. OdymWŚwiatBar I 823.
  • – Wynidzie do Sieni az mu Masztalerz powieda co u koni spał że ci ludzie co byli pierwey znowu przyszli. PasPam 143.
  • – Król mówi: „Nie mogę też komu innemu tego podufać" i położył się Król na materacu, a Matczyński siadł sobie przy drzwiach tego namiotku na taboreciku, który woził masztalirz zawsze w trokach, bo po nim, ile corpulentus, na konia wsiadał. DyakDiar 56.