POLSKA AKADEMIA NAUK | INSTYTUT JĘZYKA POLSKIEGO
ELEKTRONICZNY SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I XVIII WIEKU
znajdź hasła
wtyczki wyszukiwania dla przeglądarek Firefox i Microsoft Internet Explorer
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O Ó P R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
sposób prezentacji hasła obszerny zwięzły
poprzednie hasło ANCYKRYST drukuj obszerny drukuj zwięzły następne hasło ANCZARKA
ARTYKUŁ HASŁOWY W TRAKCIE OPRACOWANIA
Data ostatniej modyfikacji: 10.06.2016
JANCZAR rzecz. m
Warianty fonetyczne: JANCZAR, JAŃCZAR, JAŃCAR, JANCAR, ANCZAR
Słowniki: SXVI (janczar, jańczar, janiczar), Kn (jancarowie), T III (jańczar, jańcar), L (janczar; XVII-XVIII), SWil (janczar), SW (janczar, jańczar, jeniczer, janiczar, janiczer, janczaryn), SJP (janczar, jańczar) notują
Słownik SStp nie notuje
Formy gramatyczne:
M.janczar || jańczar || jańcar
D.janczara
M.uż. osob.jancarowie
D.janczarów || anczarów
C.janczarom
B.uż. nosob.janczary
uż. osob.janczarów
N.janczarami
janczary
Ms.janczarach
Etymologia:
tur. jeni czeri 'nowe wojsko'
1. »żołnierz piechoty tureckiej utworzonej z wziętych do niewoli chrześcijan, wychowanych przez Turków«:
troj. ustabilizowane połączenia wyrazowe:
troj. janczar aga: »dowódca janczarów«
a) »wizerunek, rzeźba żołnierza piechoty tureckiej«:
Autorzy: SPas, WG
wyświetl dyskusję na temat hasła (0 wiadomości)