POLSKA AKADEMIA NAUK | INSTYTUT JĘZYKA POLSKIEGO
ELEKTRONICZNY SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I XVIII WIEKU
znajdź hasła
wtyczki wyszukiwania dla przeglądarek Firefox i Microsoft Internet Explorer
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O Ó P R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
sposób prezentacji hasła obszerny zwięzły
poprzednie hasło BANDELER drukuj obszerny drukuj zwięzły następne hasło BANDERA
ARTYKUŁ HASŁOWY W TRAKCIE OPRACOWANIA
Data ostatniej modyfikacji: 09.12.2008
BANDOLET rzecz. m
Warianty fonetyczne: BANDOLET, *BANDELET
Słowniki: T III, L (XVII), SWil, SW, SJP notują
Słowniki: SStp, SXVI, Kn nie notują
Najwcześniejsze poświadczenie: 1633
Formy gramatyczne:
M.bandolet
B.bandolet
N.bandoletem
Ms.bandolecie
M.bandolety
D.bandoletów || bandeletów
B.bandolety
N.bandeletami
Ms.bandoletach
Etymologia:
fr. bandelette 'pas, wstęga'
fr. bandoulière, bandolière 'pas na broń'
1. wojsk. »lekka broń palna, strzelba z krótką lufą używana przez jazdę«:
przen. przenośnie:
  • – W tydzień potem pan Dunin z swą kawaleryją Wychodził [...] W kawecanie na koźle, przy nim pistolety Z cukru lodowatego, a zaś bandolety U jego kompanijej z przedniego piernika. EksRokLub 113-114
2. wojsk. »pas przewieszony przez ramię, podtrzymujący szablę lub ładownicę a. służący do przymocowywania lekkiej broni palnej«:
Autorzy: DL, WM
wyświetl dyskusję na temat hasła (0 wiadomości)