Pobieranie
PL EN
A
B
C
Ć
D
E
F
G
H
I
J
K
L
Ł
M
N
O
Ó
P
R
S
Ś
T
U
V
W
X
Y
Z
Ź
Ż

RUMIENIUCHNY

przym.
Notowanie w słownikach

Notowany w słownikach:
SXVI (rumieniuchny), L (rumieniuchny, rumianiuchny; XVII-XVIII), SWil (rumieniuchny, rumianiuchny), SW (rumieniuchny, rumianiuchny), SJP (rumieniuchny)

Nienotowany w słownikach:
SStp, Kn, T

Formy gramatyczne
lp M. m   rumieniuchny
ż   rumieniuchna
D. ż   rumieniuchnej
W. m   rumieniuchny
lm M. nmos   rumieniuchne
D.   rumieniuchnych
Znaczenia
 ekspr.  »mający barwę czerwoną, czerwonawą lub różową lub odcień takiej barwy«
  • – Kochanek mój bieluchny i rumieniuchny, wybrany z tysiąców [...]. GrochWirydarz 26.
  • – Pełnaś mądrości, pełnaś łaski i wdzięczności. Jak przyjemne Twe są sprawy, jak świątobliwe zabawy, jako złote obyczaje, wypowiedzieć słów nie staje. Nadto do Synaczka Twego kto by nie szedł, tak wdzięcznego? Ano oczki jak gwiazdeczki, złotu podobne włoseczki, jagódki zaś okrągluchne i usteczka rumieniuchne. GrochWirydarz 52.
  • – WIdzą podobno y vpatrzyli iákąś źwierzynkę/ y dlatego parą záchodzą/ dla tego záskákuią/ aby postronek z łáńcuchem ná szyię zárzucili: ták bowiem w pewnym kráiu łowią dzikiego źwierzá. Ale w Dźiecinie nie widzieć nic dzikiego. miluchne Dziećię/ mile ná mátkę/ oczki obráca/ mile vsteczek nad rubin rumieniuchnych/ do miluchnego mátki nádstáwia pocáłowánia; á gdyby można przed powiciem/ rączkiby swoie do twarzy Pánny nád świátło słoneczne ozdobnieyszey przyłożyło. HinPlęsy 68.
  • – Czemuż wżdy Anyoł pląsze wesoło z tym zárękawiem? czemu namilsze Dźiecię swey rumieniuchney twarzy nádstawia? HinPlęsy 87-88.
  • – [...] kiedy ia pátrzę ná duszę moię/ widzę że iáko skoro despekt się máły pokaże/ oná od stráchu abo od gniewu blednieie/ á twoie iák purpurą przyodziane iágody rumieniuchne/ rádość serdeczną wydáią/ ktorą masz do wszelkich nieczci y zelżenia. HinPlęsy 132.
  • – Witay gębusiu robaczku maluczki/ witay wszytkiego świátá pożądánie/ wszytek rumieniuchny. HinPlęsy 442.
  • – Hej! strojnoż tam panny chodzą, szumno w dom z domu wychodzą, Od złota, pereł, kamieni. Zaledwie wzroku nie mieni. Oko piękne, brew czarniuchna, A płci białej, rumieniuchna; Matka za nią, dziewczę sprawne Książki niesie, w złoto wprawne. JarzGośc 16.
  • – V nas w Polscze/ tákże w Rusi/ y ná Podolu/ znáyduią się ziarnká okrągłe/ ná tym zielu rumieniuchne/ smáku kwáśnego/ podczás ciemno rumienne/ zwłasczá gdy przeyźrzeią/ zapáchu mocnego. SyrZiel 84.
Odsyłacze