Pobieranie
PL EN
A
B
C
Ć
D
E
F
G
H
I
J
K
L
Ł
M
N
O
Ó
P
R
S
Ś
T
U
V
W
X
Y
Z
Ź
Ż

BRUKAĆ

czas. ndk
W TRAKCIE OPRACOWANIA
Notowanie w słownikach

Notowany w słownikach:
Kn, T, L (XVI-XVII), SWil, SW, SJP

Nienotowany w słownikach:
SStp, SXVI


Najwcześniejsze poświadczenie: 1621-1643
Formy gramatyczne
brukać  
lp 1. os. brukam  
3. os. brucze  
lm 3. os. bruczą  
Znaczenia
1. »czynić brudnym, brudzić, walać, plamić«
  • ~ Brukam/ vide Brudzę. Kn 47.
  • ~ Brudzę/ brukam/ smolę/ Inficio, [...] Sordido. Kn 47.
  • ~ Jeden tylko wychodek był [...] Panna służbista [...] Mając wygotowane w swym możdzeru kule, Nie chce brukać i dźwignie z spodnicą koszule. PotFraszBrück II 362.
  • ~ Brukam, v. m. F. Bruknę, vid. Brudzę. T III 80.
2. przen.  »czynić nieczystym, kalać«
Rekcja: kogo co

  • – Więć, żeby Chrześciánin, tego uszedł sidłá [grzechu], Niech na krzcie przyiętego, wáruie bielidłá, Kędy: bo wszytkich ludzi, grzech Adámow brucze? PotPocz 174.
  • – Od lat wielu moda do nas wpadła, Ze Damy nowe máią abecadła, Ktorych ieźli się od dzieciństwa uczą, Wstyd przyzwoity z swoią szkodą bruczą [damy, które używają brzydkich słów]. DrużZbiór 465.