Pobieranie
PL EN
A
B
C
Ć
D
E
F
G
H
I
J
K
L
Ł
M
N
O
Ó
P
R
S
Ś
T
U
V
W
X
Y
Z
Ź
Ż

CHODZIA

rzecz.
m
W TRAKCIE OPRACOWANIA
Warianty fonetyczne: CHODZIA, *CHODZDZIA, HODZIA
Notowanie w słownikach

Notowany w słownikach:
SWil (pod: chodzia, hodzia), SW (hodzia, chodzia, hodżapod: hodzia, hodża)

Nienotowany w słownikach:
SStp, SXVI, Kn, T, L, SJP


Najwcześniejsze poświadczenie: 1610-1625
Formy gramatyczne
lp M. chodzia   || hodzia  
B. chodzię  
lm M. chodzie  
C. chodzdziom  
Etymologia
tur. chodża 'starzec, pan, mistrz' , z pers.
Znaczenia
relig.  »w Imperium Osmańskim: nauczyciel, duchowny muzułmański«
  • – W arabskiéj ziemi widziałem jednego chodzię, co w jedném miasteczku dzieci uczył i szkołę trzymał. SaadiOtwSGul 200.
  • – Nákoniec począłeś rzewno płákáć iáko dziecię/ y mowić: Nicem nie winien; Chodzia y Dyláwer Bászá w tym winien: oni mnie do wszytkiego tego przywodzili/ o co wy teraz mnie winuiecie. BirkOboz 38.
  • – W której się co z grubszego wyprawiwszy szkole, do godności wszelakich otwarte im pole - stąd [ze sturczonych jeńców] chodzie, literaci, czausze i bedzy, wezyrowie i wielcy rostą beglerbedzy. TwarSLegK 214.
  • – Stoi Osman: iak Zuraw z wyciągnioną szyią Ku gorze: niepewną się pusząc Viktoryą Nie kaze swoim Chodzdziom, poprzestac Pacierzy Aze będzie w Lisowskiem szancu na Wieczerzy [...]. PotWoj 162.
  • – Mistrz ich iest Hodzia, ćwiczący ich w milczeniu, cerpliwości [!], posłuszeństwie, a primariò w Zákonie Machometowym, w pisaniu, czytaniu, w ięzyku Arábskim, Perskim. ChmielAteny II 482-483.