ESJP XVII i XVIII wieku

Informacja o "ciasteczkach" i przetwarzaniu danych osobowych

Ta strona przetwarza Twoje dane osobowe takie jak adres IP i używa ciasteczek do przechowywania danych na Twoim urządzeniu.

Z jednej strony ciasteczka używane są w celu zapewnienia poprawnego funkcjonowania serwisu (np. zapamiętywania filtrów wyszukiwania zaawansowanego czy ustawień wybranych w tym okienku). Jeśli nie wyrażasz na nie zgody, opuść tę stronę, gdyż bez nich nie jest ona w stanie poprawnie działać.

Drugim celem jest gromadzenia statystyk odwiedzin oraz analiza zachowania użytkowników w serwisie. Masz wybór, czy zezwolić na wykorzystywanie Twoich danych osobowych w tym celu, czy nie. W celu dokonania wyboru kliknij w odpowiedni przycisk poniżej.

Szczegółowe informacje znajdziesz w Polityce Prywatności.

Wyrażam zgodę na "ciasteczka":
Tylko niezbędne do działania serwisu
Wszystkie (także służące gromadzeniu statystyk odwiedzin)

Notowanie w słownikach

Notowany w słownikach:
T (w cytacie do Fukam), L (pod Fukać XVIII), SWil, SW, SJP

Nienotowany w słownikach:
SStp, SXVI, Kn

Najwcześniejsze poświadczenie: 1610-1625

Formy gramatyczne

czas przeszły

lp		m	1. os.		fuknąłem
			3. os.		fuknął

czas przyszły prosty

lp	1. os.	fuknę
	3. os.	fuknie
lm	3. os.	fukną

Znaczenia

1. »odnieść się ze złością do kogoś lub czegoś, krzyknąć na kogoś, zbesztać, złajać kogoś«

Składnia: na kogo co

Gdy jeszcze głupia młodość we mnie panowała, fuknąłem raz na matkę, która żałosna w kącie siadłszy, płacząc mówiła: — „Synu, ponoś zabaczył, żeś był dziecięciem małém, a żem ja koło ciebie wiele ucierpiała; czemuż teraz na mię fukasz?” SaadiOtwSGul 194.
Moy miły Groszu Choćby też w koszu. Iáko w kárećie Wdźięczni będźiecie. Chocby też w łáćie/ Nie fukną ná ćię. JagGrosz B2v.
Wroći się do nich stárzec mowiąc: cni Pánowie Proszę dayćie tu miezsce[!] mey potrzebney mowie; A zá kozub kto mi da co w nim gęśi były/ Wszákżeśćie mi to w práwie pismem wyrázili: Annasz fuknie/ niechayći pospolstwá skłádáią/ Ktorzy po wśiách po mieśćiech z towáry biegáią. Kozub A3v.
On fuknął czego zamną chodzisz [...]. TrepNekLib 410.
Idź chłopcze nieś do łáźnie śćierki Kryspinowey/ Gdy fukną/ stoisz drwalu? Czyć miło w surowey Bydź niewoli? PersiusSłonWiersz 18.
Fukam ich schelte/ fukałem ich schalt/ fuknąłem und ofuknąłem ich habe gescholten DobrGram 277.
W skok na skargę do pana, choć się wody opił, Że go zły człowiek o włos w rzece nie utopił. Toż skoro ów przed panem stanie, tak nań fuknie: „Widzisz, jako zepsował ten ksiądz sobie suknie! Gdyby utonął, jakiej podlegałbyś winie, Zły człeku?” PotFrasz1Kuk II 59.
Przenoszę altembasy w moim czarnym suknie, Gdy mi nikt pozwu nie da, nikt na mię nie fuknie; A kto się wyżej nad swą kondycyją sadzi, Nie dziw, że sługą swojej musi być czeladzi: Ustawnie o ich brzuchu myśląc i o grzbiecie, Skraca zamierzonego żywota na świecie. PotFrasz2Kuk II 226.
Y ladá pielgrzym byle w szarym suknie Iuż ci prorokiem, grzech má, kto nań fuknie. DrużZbiór 443.
Fukam, v. m. F. fuknę. 1) keifen; schmälen; schelten/ wettern. 2) vorrücken. 1) clabauder, tintemarrer, gourmander, gronder, reprendre rudement qu, rechigner; tonner, tempêter, contre q. 2) reprocher qu. ch. à qu. T III 353.
Zawrot cierpię w głowie Iego słuchaiąc, drę na sobie suknie, Chcę się wysliznąć, aż gaduła fuknie: Poczekay WMćPan, wszakże czekam długo, Czegoż chcesz po mnie, czyżem twoim sługą [...]. RutZabawki 62.
Nie mogąc znieść obelgi, że prosty chłop lada Pobratał się z szlachcicem; fuknę na sąsiada: Precz, niecnoto, z tym ścierwem gdzie do inszey iamy! I po śmierci znać, co są szlachta, a co chamy. NaruszAEpigram 228.

2. »o zwierzęciu: parsknąć, prychnąć«

Panie wilku, już to naszy Będziemże tu mieć po dostatku paszy. Nie tylko owce białe pochłoniemy, Ale i pana z strażą ozioniemy, Bo im niewielką przywiódł tu obronę, Wszytko się dzieje popiecz w naszę stronę.” Gniewny wilk fuknie: „Sobak, nie tu koniec!” BiałJBratBar I 586.

Więcej cytatów w Korpusie Barokowym

Odsyłacze

Patrz: OFUKNĄĆ.

Informacja o "ciasteczkach" i przetwarzaniu danych osobowych

*FUKNĄĆ