Pobieranie
PL EN
A
B
C
Ć
D
E
F
G
H
I
J
K
L
Ł
M
N
O
Ó
P
R
S
Ś
T
U
V
W
X
Y
Z
Ź
Ż

BĄKNĄĆ

czas. dk
Notowanie w słownikach

Notowany w słownikach:
Kn, T, L (XVII-XVIII), SWil, SW, SJP

Nienotowany w słownikach:
SStp, SXVI


Najwcześniejsze poświadczenie: 1606
Formy gramatyczne
bezokolicznik
  bąknąć
czas przeszły
lp m 3. os.   bąknął
czas przyszły prosty
lp 1. os.   bąknę
Znaczenia
1. »odezwać się cicho, niewyraźnie, półgębkiem«
  • – Przytym ich obtoczył tak twardym murem, że się im o tym nie tylko pytać, ale też przeciw temu i bąknąć nie wolno, bo to gotową szubienicą płacą. HerburtStrzałaCz II 166.
  • – [...] kiedy nikomu/ przeciwko zdániom ludzkim/ by też nabożeństwu Páná Christusowemu naprzeciwnieyszym/ y bąknąć wolno nie było: kiedy więcey warzono costitutie/ decretá/ y traditie ludzkie/ niż świętobliwą y Boską Ewánielią Páná Christusową [...] kiedy/ mowię/ ták wielka skázá byłá wszytkiego/ y ták wielkie nabożeństwá Christyáńskiego znieważenie [...]. SmalcBóst 166.
  • – Trunąć/ pisnąć. Mutire [...] Truń iedno [...] Pisnąć/ gębę otworzyć/ bąknąć/ tchnąć. Kn 1156.
  • – Bąkam, V. m. F. bąknę. [...] 2) mucksen. [...] 2) soufler, ciller devant qu. [...] 2) żaden ani bąknął. T III 19.
Przysłowia, sentencje, skrzydlate słowa

2. »prosić o coś nieśmiało«
Rekcja: o co

  • – Dopuścili [posłowie na konwokacji] panu niektóre więzić, drugim wysługi brać, trzecich degradować i inne praeiudicia im czynić [...] postrach w drugich czyniąc, aby etiam ordinate nié śmiéli o nie bąknąć. OssZPam 48.