Pobieranie
PL EN
A
B
C
Ć
D
E
F
G
H
I
J
K
L
Ł
M
N
O
Ó
P
R
S
Ś
T
U
V
W
X
Y
Z
Ź
Ż

PRZYZWOICIE, PRZYZWOITO

przysł.
W TRAKCIE OPRACOWANIA
Notowanie w słownikach

Notowany w słownikach:
SXVI (przyzwoito; korpus), Kn (przyzwoicie), T (przyzwoicie, przyzwoito), L (przyzwoicie, przyzwoito; bez cytatu), SWil (przyzwoicie), SW (przyzwoicie, przyzwoito), SJP (przyzwoicie, przyzwoito)

Nienotowany w słownikach:
SStp

Formy gramatyczne
przyzwoicie  
Znaczenia
»słusznie, odpowiednio«
  • – Proporcya [...] Przyięmność/ piękność z-wiélu części/ ábo rzéczy róznych przyzwoicié złożonych pochodząca [...]. Kn 824.
  • Przyzwoicié/ Competenter consulere patri & filiae [...] Competentissime videor vsus [...] Congruenter, conuenienter naturae viuere [...]. Kn 895.
  • przyzwoicie/ Competenter, conuenienter, congruenter. priderunciey. SzyrDict 369.
  • – [...] nie dozna ten zmroku Ktory się tym Kleynotem przyzwoicie szczyci [...]. DrobOpow 228.
  • Przyzwoicie, geheriger [...]. BierSłowa 186.
  • Przyzwoicie, adv. gemäss, gehöriger Weise, geziemend convenablement, conformément, d'une maniére convenable. T III 1798.
Podhasła

*PRZYZWOICIE, PRZYZWOITO


w funkcji predykatywnej

Formy gramatyczne
Najwcześniejsze poświadczenie:
1623
Znaczenia
»jest słuszne«
  • – A tak po śmierci gdzie się podzieć było duszy? Musiałem aż do piekła wleźć po same uszy. A nie tylko ja! Jest tam nas Niemców nie leda, Że już trzecia część diabłów po niemiecku gada. Nie żebyśmy cierpieli, wszakżem wierzył i to, Że przed sądnym dniem cierpieć nie jest przyzwoito. ChądzJRelKontr 297.
  • – [...] vczyniłem iáko Generał MáłoPolski, vczyniłem to, co mi należáło, y przyzwoito było, że zwyczáiu od wszytkich Hetmánow práctikowánego, ostrzegáiąc Obywátelow, áby bespieczeństwu swemu y Domow swoich zábiegáli, áby Zony, Dźieći, sprzęty Domowe, do Fortec, y mieysc bespiecznych vmkneli. LubJMan 123.
  • – Dobro powszechnie, według pospolitego zdania i opisania mądrych; iest to co komu przyzwoito, należy, przystoi, z czym mu wygodno [...]. SekrWyj 4.
  • – Dobro Człowieka będzie to co Człowiekowi iako stworzeniu rozumnemu przystoi, przyzwoito, należy, i z czym mu wygodno [...]. SekrWyj 4.
  • – Ktore to dziękczynienie lub przed proźbą (co przyzwoiciey/) lub po proźbie (ieślić Duch S. y nábożeństwo tak poda) Bogu twemu przełożysz [...]. BujnDroga 201.
  • – Panem się nazywać samemu Bogu iest przyzwoito [...]. MikSil 176.
  • – Ktorym Językiem BOGU chwáłę oddawáć náyprzyzwoiciey? ChmielAteny II 760.
  • Przyzwoito mu, przyzwoito iest mu. es ist ihm eigen; es ist ihm gemäss. cela lui convient; cela s'acorde avec lui. § zawsze to ludzkiey przyzwoito było naturze. T III 1798.
  • – Pamiętay się być człowiekiem, tak i ty z sobą postąp, nie dziwuy się, ani chciey sprzeciwiać sie temu, co ludzkiey iest przyzwoito naturze. KryszStat 247.
Odsyłacze