Pobieranie
PL EN
A
B
C
Ć
D
E
F
G
H
I
J
K
L
Ł
M
N
O
Ó
P
R
S
Ś
T
U
V
W
X
Y
Z
Ź
Ż

BĄCZEĆ

czas. ndk
Notowanie w słownikach

Notowany w słownikach:
T, SWil, SW

Nienotowany w słownikach:
SStp, SXVI, Kn, L, SJP


Najwcześniejsze poświadczenie: 1614
Formy gramatyczne
lp 1. os. bączę  
3. os. bączy  
lp m 3. os. bączał  
bącząc  
Znaczenia
»wydawać buczący dźwięk, buczeć, brzęczeć«
  • – W maju już śpiewają ptacy Radzi latu nieboracy. [...] Tu słowik pięknie śpiewa, tu bąk bączy w trzcinie. Radujże się, co żywo, tej wdzięcznej nowinie. ŻabKalBar I 112.
  • – Sstáło [!] się z támtemi rzeczámi iáko więc bywa z Włoskim balonem/ piłą ową wielką, ktorą nádymaią wiátrem; idzie sobie poważnie ku gorze/ zá nią/ przed nią wiatr ten assystencyą stroi bącząc. Niechayże ieno na ziemię upadnie a wzięta będzie do torby. BirkNiedz 202.
  • – Bociany nosem klekotały, Bażant piał, a bąk bączał, kraczą ślepowrony. MorszHBanSok 160.
  • Bączę. summen, schreyen wie eine Rohr-Dommel. bourdonner, faire un bruit comme le butord. § gdy bąk bączy znak deszczu. T III 17.